header
25. WITAMINA B12 U INNYCH ZWIERZĄT PDF Drukuj E-mail
Wpisał surawka   
piątek, 16 grudnia 2011 14:59

25. WITAMINA B12 U INNYCH ZWIERZĄT

 

Niektórzy sugerują, że weganie nie mają potrzeby wzbogacać diety witaminą B12, ponieważ inne gatunki roślinożerne tego nie robią. Z tego właśnie powodu dołączyłem następującą krótką dyskusję na ten temat.

 

Streszczenie: Istnieje wiele sposobów na uzyskiwanie witaminy B12 przez gatunki roślinożerne, ale które nie są dostępne dla wegan, żyjących w społeczności zachodniej.

 

Przeżuwacze

Krowy są przeżuwaczami (bizon, bawół, koza, antylopa, owca, jeleń, żyrafa) [1]. Przeżuwacze mają czterokomorowy żołądek, suto zaopatrzony w bakterie w żwaczu (pierwsza komora, do której wchodzi pokarm) [1]. Niektóre z tych bakterii, syntetyzują witaminę B12, zazwyczaj w ilościach wystarczających, aby sprostać zapotrzebowaniu na witaminę B12 [2].

 

Naczelne

Małe gatunki naczelnych zazwyczaj spożywają małe ilości jajek, owadów, małych kręgowców, oraz glebę [3]. Goryle, ze wszystkich innych naczelnych zbliżonych do ludzi, są najbliżej diety wegańskiej, spożywają jednak owady [3; 4], czasami własne odchody [5].

 

Inne gatunki roślinożerne

Koń, słoń, zebra, królik, zając, wiele gryzoni, posiada dobrze rozwinięte jelito ślepe, występujące pomiędzy jelitem cienkim a jelitem grubym [1], tam ma miejsce fermentacja bakteryjna. Niektóre źródła literaturowe, mówią o konieczności wzbogacania karmy w witaminę B12, dla roślinożernych nie-przeżuwaczy [2], ale co najmniej w jednej pozycji stwierdza się, że bakterie żyjące w przewodzie pokarmowym konia, są w stanie wyprodukować wystarczającą ilość witaminy B12, aby sprostać zapotrzebowaniu organizmu [6].

Wiele dzikich roślinożerców np. słoń [7], ze smakiem regularnie spożywa glebę . Zające, króliki, oraz niektóre gryzonie, spożywają własne odchody - cekotrofia, co ułatwia dostarczenie witamin, produkowanych przez bakterie w końcowym odcinku przewodu pokarmowego [1].

 

Kobalt jest konieczny do syntezy witaminy B12

Dostępność witaminy B12, dla zwierząt które opierają się raczej na jelitowej syntezie bakteryjnej witaminy B12 niż na pobieraniu pokarmów pochodzenia zwierzęcego, uzależniona jest od dostępności kobaltu w glebie. Cytując artykuł z Annals of the New York Academy of Science (1964;112:735-755), Crane i inni. [8], wskazywali na niektóre gleby (Australia, Nowa Zelandia, Kanada, Irlandia, Niemcy, Holandia, Kenia, Polska, Republika Południowej Afryki, Rosia, oraz USA) zawierają niedostateczne ilości kobaltu w glebie, dla efektywnego wytwarzania witaminy B12. Oświadczono: ?To jest główna nasza obawa, ponieważ co niektórzy weganie, nadal trzymają się koncepcji, że: wszystkie niezbędne składniki odżywcze, są zawarte w pożywieniu nie pochodzącym od zwierząt. Nie zdali sobie sprawy z tego, że rośliny mogą rosnąć zupełnie przyzwoicie, na glebach o bardzo niskiej zawartości kobaltu, zawartości zbyt niskiej, aby aktywność bakteryjna dostarczała zwierzętom, dostateczną ilość witaminy B12.

 

Teksty źródłowe: Witamina B12 u innych zwierząt

1. Hickman CP. Roberts LS. Larson A. Integrated Principles of Zoology, 9th Edition. St. Louis, MO: Mosby-Year Book, Inc.; 1993.

2. Subcommittee on Vitamin Tolerance, Committee on Animal Nutrition, Board on Agriculture, National Research Council. Vitamin Tolerance of Animals. Washington, DC: National Academy Press; 1987.

3. Billings, Tom. Comparative Anatomy and Physiology Brought Up to Date. Part 2: Looking at Ape Diets--Myths, Realities, and Rationalizations. Accessed March 7, 2002.

4. Billings, Tom. Humanity?s Evolutionary Prehistoric Diet and Ape Diets--continued, Part E: Correcting the vegetarian myths about ape diets. Accessed March 7, 2002.

5. Woodland Park Zoo, Seattle, WA. Frequently Asked Questions About the Gorillas. Accessed March 7, 2002.

6. Vita-Flex Nutrition. Horse nutrition fact sheet. Accessed March 7, 2002.

7. University of Michigan. Animal Diversity website. Accessed March 7, 2002.

8. Crane MG, Sample C, Pathcett S, Register UD. ?Vitamin B12 studies in total vegetarians (vegans). Journal of Nutritional Medicine. 1994;4:419-430.




Poprawiony: niedziela, 19 kwietnia 2015 20:22